Yıldız Yağmurları

Engelsiz Hayaller

2011-12-09T15:24:00.001-08:00

Bir hayal kuruyorum, onlar için. Yapabildiğim tek şey onları anlamaya çalışmak ve bir hayal kurmak, bir de “keşke daha fazlasını yapabilseydim” demenin çaresizliğine sığınmak.

“Sabah uyandığında gülümseyerek kalktı yatağından, kollarını açtı, güçlü kaslarını gererek kollarına hafif egzersizler yaptırdı. Hava güneşliydi, ılık bir bahar havası pencereden içeri sızdı, gülümsüyordu. Kahvaltısını yaparken, gazetelere göz attı, çok değil birkaç dakika içinde gelecekti servis aracı, hemen kapıya çıkmalıydı. Kapıyı annesi açtı, alnına bir öpücük bıraktı ve “iyi dersler” dedi. Kapıyı kapattı içeri girdi, tasasız, huzurlu, mutlu bir anneydi.

Hayatı boyunca hep ellerinden güç almıştı, kolları onun aynı zamanda iki bacağıydı. Ancak akülü arabası artık güç sarf etmesine gerek bırakmayacak kadar donanımlıydı. Asansöre bindi, sekizinci kattan aşağı indi. Elindeki küçük ama becerikli uzaktan kumanda aleti apartman kapısını bir tıkla sonuna kadar açtı. Merdivenlerin yanı başındaki düz rampadan kolaylıkla aşağı kaydı. Kendisini bekleyen özel donanımlı servis aracı onu aldı. Okulu altı katlıydı, sınıfı beşinci kattaydı. Arkadaşıyla konuşa konuşa okulun kapısına geldi, o yukarı uzanan düz rampada, arkadaşı merdiven tarafındaydı, içeri girdiklerinde “Sınıfta görüşürüz” diyerek kendisine özel asansöre yollandı. Huzurluydu, mutluydu, basket takımının en iyisiydi, sosyaldi, hayat onun için hiçbir engele takılmayacak kadar güzeldi. Ders başlarken gülümsedi, dışarıda ılık bir bahar havası vardı, aralık pencereden kuş sesleri geliyordu ve o hala iyi bir pilot olmak istiyordu.”

“Gözleri görme işlevini yitirdiğinde çok küçüktü hatırlamıyordu bile görebildiği günleri. Ama duyabildiği için çok şanslıydı. Görevli onu oturacağı yere kadar ellerinden tutup getirdi, oturmasına yardımcı oldu. Haftalardır bu günü bekliyordu, heyecandan içi içine sığmıyordu. Birazdan başlayacaktı, kolundaki saat artık dakikalar kaldığını haber veriyordu. Derken anons yapıldı, hafif ritimde hoş bir müzikten hemen sonra sesi salonda yankılandı. Yine her zamanki gibi, muzip, esprili ve eğlenceliydi. Onlar için sıkça yaptığı, onlara özel gösterilerinden biriydi. Türkiye’nin en sevileniydi, en güldüreni, en özverilisi. En başarılı stand up performanslarından birini daha gerçekleştirdi, o kadar güldürdü, o kadar eğlendirdi ki, görmese de gözler, gönüller bayram etti. Evine giden yolda, elinde asası ağır adımlarla yürürken, şanslı olduğunu düşünüyordu ve kesinlikle onun eğlenceli şovlarından zevk alıyordu”

“Onlarca öğrenci, elleri kolları durmaksızın hareket halinde, hararetli bir sohbetin içindeydiler. Yanıp sönen ikaz lambaları onları uyardı, hep birlikte salondaki yerlerine oturup sunumu beklemeye başladılar. Dev ekranda önce, son günlerin en ses getiren gösterişli binası boy gösterdi sonra, bir bir yapım süreçleri, projeyi çizen grup, hırslı, inançlı ve olabildiğine sessizdi. Ama elleri sürekli yeni fikirler üretiyor, yazıyor, siliyor, planlıyor, çiziyordu. Ön sıradaki grup ekranda göründükleri anda ayağa kalkmış, salona selam verip tekrar oturmuşlardı. Anneler duygulanmış, babalar gururlanmış, gençler coşmuşlardı. Sonra mühendisler devreye girdi, beton bloklar, çelik konstrüksiyonlar, ellerde planlar, çimentolar, sıvalar. Yine bir grup ayaklandı, alkışlandı. Derken iç mimarlar, tasarımcılar, duvardaki kağıtlardan, yerlerdeki halılara kadar hepsini seçen, yerine yerleştirenler tanıtıldılar. Her biri elleriyle ve kalpleriyle teşekkür ettiler. Mükemmel bir okuldu. Mezunlar başarılarıyla gurur veriyor, eğitimine devam edenler, onlardan feyiz alıyordu. Duymamak bir engel değildi, eğitim, yetenek ve başarı üçgeninde hepsi geleceklerinden ümitliydi.”

Oysaki gerçek hayatta, yaşadığımız şu zamanda, bu sınırlarda hepsi birer hayal. Kaldırımlarımız bile onlara elverişli değilken, okullar onları kabul etmek istemezken, biz bu kadar duyarsızken, onlara sunulan kısıtlı yaşam alanlarında daha da “engellenmekteler.”

Sadece bir hayalle sınırlı onlara vaat edilenler. Sadece bir gün akıllara geliyorlar, birkaç gönül alma, şu olmalı, bu yapılmalı diye oyalama. Sonra yeniden makus kaderleriyle baş başa. Artık zamanı gelmedi mi değişimin? Attığımız her adımda, yaşadığımız her alanda yok varsaymak onları, kapalı kapılar ardına hapsetmek yaşamlarını ne kadar doğru? Ne kadar haklı? Görmezden gelmeden, tek bir güne hapsetmeden, genişletelim yaşam alanlarını. Beraber yürüyelim caddelerde, beraber eğlenelim, gülelim her yerde. Beraber eğitim alalım, bizimle, bizden olmalarını sağlayalım. Biraz istek, biraz gayretle neden gerçek olmasın hayaller?

İnteraktifhaber sitesi için yazdığım yazı..

Yazıklar olsun

2011-12-04T07:28:00.001-08:00

“Bu günlerde çocuk olmak”düşüncesini de beraberinde taşıyor “20 Kasım çocuk hakları günü” yazan satırlargözüme ilk çarptığında. Sonra “Van’da çocuk olmak” fikrinin ağırlığınıduyuyorum yüreğimde. Bazen gözleri kapamak yetmiyor görmemek için, ayaklarıçıplak karda ellerini ovuşturan bir küçüğün, fotoğraf çerçevesi gibi beyniminorta yerinde çakılı duran resmi ısrarla üşüyor hayalimde. Deprem sadece evleri,yolları, sokakları değil onları da sarstı şüphesiz. Lakin çocuk her yerdeçocuk, onların gözlerdeki yaşlar daha çabuk kuruyor nitekim, kaygılar umarsızcabir oyunun neşesiyle karıştırılıp bir süreliğine de olsa erteleniyor. İyi ki deöyle oluyor aksi taktirde o gam, kasvet fazla gelirdi o masum yüreklere.

Ancak çocuk her yerde çocuk değilişte, hele hele bu ülkede, maalesef ki çocuğa çocuk diyememenin utanç verenkararına imza atmış bir yargımız var. Göz göre göre inkar ediliyor N.Ç. ninmağduriyeti. Ne acıdır ki eller kollar bağlı, savcılar suskun, hakimler inatçı,karar kesin. Bir genç kız on üç yaşındayken çocuk olmaktan feragat ettirilmiş,dünyanın en adi istismarını kendi rızası ile kabul etmiş var sayılıyor.Ellerini vicdanlarına koyup, gözlerini etraflarındaki o yaşta bir kızaçevirseler ve gördüklerini bir anlığına da olsa dürüstçe idrak etseler, pekalaanlayacaklardı on üç yaşında bir çocuk, hala çocuktur, aklı oyundadır,eğlencededir. Yazıklar olsun demekten başka çare yok, bir kez daha sineye çekipsusmak ve bir daha yaşanmamasını ummaktan başka bir ümit kalmıyor geriye.

Ve ne hazindir ki ülkemizde hala“çocuk gelin” diye bir kavram var. Nice küçük kızlar var ki ne olduklarını bileanlamadan evlendiriliyorlar. Sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi, anne babarızasıyla, güle oynaya. Ama onlar yaşayamadıkları yılların hiç geçmeyeceksızısı içlerinde, bir gecede zoraki büyüyorlar. Gözlerini kapadıklarıhayallerine, bir daha hiç geri dönmeyecek günlerine, umutsuz bir son bakışlaveda ediyorlar.

Çocuk olmak bu günlerde, hala “mağduriyet”kelimesiyle yan yana geliyorsa eğer, ortada can yakıcı bir sorun var demektir. Halaaşılmamış dağlara, çetrefilli yollara, yüksek duvarlara çarpıyoruz bu konuda.Çözüm oturup eleştirmek değil elbet, ancak farkına varmak, varlığını kabuletmekte bir başlangıç hiç olmazsa.

Bu günlerin çocuklarına teslimetmeden önce geleceği, sadece bir an durup düşünelim lütfen, onlarabıraktıklarımızı, “Van depremiylesarsılan küçük yürekler” mi ? “N.Ç. davasının utanç veren kararı” mı? yoksa“Bir küçük gelinin daha dramı” mı?

Hangisiyle gurur duyuyoruz ?

İnteraktif haber sitesi için yazıldı...

İçimizdeki Enkaz

2011-11-22T15:56:00.000-08:00

Hayır, onlar sadece malzemeden değil, onlar asıl hayatlardan çaldılar, çalacaklarını. Bir tutam demir eksik diye şimdi bir dolu evlat ana babadan mahrum. Çimentodan birkaç kuruş kâr uğruna nice yürek evlat acısıyla derbeder. Hayır, onlar sadece malzemeden değil, onlar fütursuzca, hayatlardan çaldılar çalacaklarını. Enkaz altında kalanlar sadece canlar değil, yarım kalan hayaller, toz duman ümitler. Hiç büyümeyecek bebekler, doktor olamayacak gençler, evladının mürüvvetini göremeyecek babalar, anneler.

Van"a uzak bir coğrafyada, bir diğer deprem bölgesi İstanbul"da, sıcak evlerimizde, sözde rahatlık içinde, içimiz acıyarak, ahlayarak, oflayarak televizyonlardan izliyoruz depremi ve sonrasında yaşananları. Benim yegane aklımda kalan karın altında o bez çadırlarda donan çocuklar, derme çatma kulübelerde ağlayan kadınlar. Havada buram buram çaresizlik, kesif bir kimsesizlik. "Yağdırıldığı iddia edilen yardımlar neden bu insanların gözlerindeki yaşları silmiyor?" diye bir soru tümcesi takılıp kalıyor boğazıma.

Buradan ahkam kesmek kolay belki bana, gidip görmeden, görüp bilmeden yazıya dökmek bu satırları, ama ben "bizi" biliyorum, her yerde aynı olan bizi, milletimizi, düzensizliğimizi, organizasyon, hak, hukuk, öncelik kelimelerinin önemine dair kifayetsizliğimizi. Yapamıyoruz, yine yapamıyoruz, hep ben, önce ben derken altta kalanlar, zayıf olanlar eziliyor, unufak oluyor. Afetler bizi her daim duygulandırıyor, üzüyor, yardım isteklerimizi kabartıyor ama hiç akıllandırmıyor.

"Ağaçtan düşenin halinden ağaçtan düşen anlarmış" hesabı bizi en iyi anlayanlar da bu afete aşina Japonlar şüphesiz, zira o küçük çocukların hep bir ağızdan seslendirdikleri "Dağ başını duman almış" marşıyla birlikte gönderdikleri yardım parası aynı zamanda bir dost eli, bir teselli, bir kardeşlik göstergesiydi. Lakin biz onlara yardımsever vatandaşları Japon Doktor Atsushi Miyazaki"nin enkaz altından çıkardığımız cansız bedeniyle teşekkür ettik, ne hazin. Ölüm elbet emrihak, vakti dolana ne çare, ancak "5.6 bizde ölümcül bir sarsıntı" demenin mahcubiyetiyle olmasaydı keşke.

Van depremi de geçecek, yaralar sarılacak, geride kalanlar bir şekilde hayatlarına devam edecek. Ancak biz bir kere daha sınıfta kalmanın, bu dersten de çakmanın acizliği ve acilen dikkate alınması gereken önlemleriyle yüz yüzeyiz. Yine konuşacağız "öyle olmalı, böyle yapılmalı, şöyle yıkılmalı" diyen uzman söylemlerini onaylayacağız ama dönüp dolaşıp yine dalacağız bitmek bilmeyen gaflet uykumuza. Ancak üstümüze ağır ağır çöken, bizi hemen etkisi altına alıp tatlı tatlı oyalayan, olası tedbirleri buğulu camların ardına saklayan meşgalelerimiz öyle baskın gelecek ki bir sonraki afette sarsılıp uyarılana kadar tatlı uykular bize.

İnteraktif Haber sitesi için yazdığım yazı

Ruhlardaki çatlaklar

2011-11-22T08:28:00.000-08:00

Öyle çatlaklar var ki bazı ruhlarda, incecik, derinlerde gizli mutlaka, görünmeyen, fark bile edilemeyen tenhalarda. Öyle olmasaydı kim izin verirdi içine sızmasına o karanlıkların. Kim ister günlük güneşlik sabahları siyaha boyamayı, kimin en büyük hayalidir inandığı değerleri kanla kırmızıya bulamak. İhtimal ki o uğursuz çatlaklardan sızıyor bu ölümcül karanlık. O çatlaklardan yol buluyor kararttığı kalplere ulaşmak için. Her şey kalpte bitiyor, ne zaman ki rengi siyaha dönmüş, ne zaman ki içindeki tüm iyilikler ölmüş, işte o zaman çatlaklar görevini tamamlıyor. Ve bir daha açılmamak üzere sımsıkı kapanıyor.

Kim bilir, belki de o incecik çatlaklardan sızmasaydılar onun da yüreğine, o tohumlar ekilmeseydi, büyütülmeseydi kin ve nefretle, her şey çok daha farklı olabilirdi. O şimdi bir annenin yüreğini sıkan acı. Ama o aynı zamanda adını gazetelerin arşiv sayfalarına kanla yazdırdı. Hiç kimse canlı bomba doğmuyor, canlı bomba olayım diye üniversite okumuyor. Ancak öylesine zalimce işleniyor ki zihinler, ilmek ilmek dokunuyor yürekler, ölümcül bir iğneyle, kanata kanata adeta.

Hangi inancın yüklediği misyon bu kadar acımasızlığı meşru kılabilir ki? Hiçbir dava, masum insanların kanıyla kendini yüceltemez. Zira o patlarken parçalayan, parçalarken yakıp yıkan, yıkarken yok eden asla yapıcı olamaz. Sözde büyük bir amaca hizmet görünen o canı feda edişteki pespaye icraata alet bedenler, ne yazıktır ki çoktan vazgeçilmiş, ışığı söndürülmüş, fişleri çekilmiş biçarelerden ibarettirler.

Öyle kalpler vardır ki, incecik çatlaklardan yol almış karanlıklarla sarmalanmışlardır. Sonra uğursuz fısıltılarla kandırılmış, inandırılmış. Öyle ruhlar vardır ki, siyaha boyanmış, içleri boşaltılmış. Hiçbir insan canlı bomba olmak için doğmaz, canlı bomba olmak için okumaz, sadece vazgeçirilir hayattan, geleceğini dağlara gömerken aklı sağır, kalpleri kör edilen gençler gibi, inandırılır haklılığına yıkarak yapılabileceğinin.

Oysaki hiçbir vicdan haksız alınan canı, haksız akıtılan kanı affetmez, affedemez.

İnteraktif Haber

Sessiz sakin...

2011-06-25T05:34:00.000-07:00

Şu sıralar bana "sen nesin?" diye sorsalar verebileceğim tek cevap istisnasız "anne" olurdu herhalde. Şu sıralar o kadar çok anneyim ki, bu durum her şeyin önüne geçmiş, beni sarıp sarmalamış, etrafımdaki her şeyden izole etmiş gibi adeta. Kötü bir şey değil elbet, hatta aylar öncesinden biliyordum, beynimin içinde gizli bir yerlerde, böyle olacağının kararı zaten verilmiş ve gizli bir anlaşma ile kabul edilmişti.

Anne olmanın kadına kattığı, şüphesiz ki milyonlarca kez yazılıp çizilmiş, yeterince söylenmiş pek çok artılarının yanında bana hediye ettiği küçük bir sıfatcık daha oldu. İki kere anne olmak, yaşattığı tüm güzellikleri ikiyle çarpıp, katbekat artırırken beni de iki kere daha sabırlı bir insan yapmaya başladı.

Velhasıl sabırla bekliyorum şu an, dört yaşının tüm enerjisiyle normal bir adım atmak yerine zıplamayı tercih eden ablasının, en sevdiği şarkıları bağırarak söylemesine ara verdiği şu dakikalarda öğle uykusunun tadını çıkaran ve bugün itibarı ile sekiz aylık olmanın yepyeni sorumluluğunu üzerine alan küçük meleğimizin uyanmasını bekliyorum.

Sessiz sakin...

Kelime Oyunları "TELEVİZYON"

2011-02-13T05:39:00.000-08:00

Evet maalesef vazgeçemiyorum, her yeni sezona hiç dizi izlemeyeceğim diye başlayıp sonra merakından her akşama bir dizi bağlayan benden başkası var mı bilemiyorum ama sigarayı bırakmaya çalışanlar gibiyim hep bu son diyor ama bir sonraki bölümde dayanamayarak izlemekten kendimi alamıyorum.

Günlere göre dizi güncem;

Pazartesi, Ezel günüdür malum. Ben bu dizinin birinci bölümünü başrollerden biri Can.su De.re olduğu için izlememiştim ama gel zaman git zaman ordan burdan duyduklarım merakımı uyandırdığından sezon sonuna doğru başladım şimdi en favori dizilerimden biri ancakC.D. ye hala tahammül edemiyorum.

Salı, Öyle bir geçer zaman ki, ilk üç bölümüne direndim izlemedim ama eşim güzel falan dedi beni başlattı kendi bıraktı Osman'dı Carolin'di derken salımı da onlar işgal etti.

Çarşamba, Cold Case, Ghost Whisperer , eh eski alışkanlıklardan vazgeçilmiyor işin ucunda Hürrem'de olsa yok ben almadım ;)

Perşembe, nasıl oldu bilemiyorum ama birden kendimi Fa.tma.gül'ü izlerken buldum başlayış o başlayış.

Cuma, Yakalarsam Merlin,

Cumartesi, neyseki dizi yok;)

Pazar, Doctor who günüdür iki elim kanda olsa tam saatinde tv başındayım. Her geçen bölüm beni üzüntülere boğuyor David Tennant'sız hayat bir daha asla eskisi gibi olmayacak. İlk sezon, ilk doktoru eh işte şöyle böyle beğenmiş şimdi bu gidince artık izleyemem falan demiştim ama Tennant'lı ilk bölümden beri o gidince ne yapacağım diyorum of doctor zırt pırt değişmeden kal işte Tennant'lı halinle üzme beni ;(((

The Walking Dead ; yeni başladık izlemeye gerçi bazı sahneler midemi kaldırıyor ama sardı galiba beni. Ancak başrol adamı hiç tutmadım direk bende karadenizli uşak havası uyandırıyor her an her saniye horon tepmeye başlayacakmış gibi bir hisle izliyorum desem yalan olmayacak.

İşte televizyon kelimesinin bende uyandırdıkları dizi dizi yazdım;)

Kelime Oyunları "Şehir Hikayeleri"

2010-12-18T01:11:00.000-08:00

Bir Şehri özlemek

Eski bir yazı bu ama benim yegane şehir hikayem... doğduğum, büyüdüğüm, özlediğim şehre ithafen.

TAŞ SOKAKLAR

Renkler, kokular, tatlar…
Tıpkı bir düş gibi,
Zaten bu bir düş olmalı yoksa asla bu kadar gerçek olamazdı.
İçimdeki bitmek tükenmek bilmeyen özlem mi beni buraya getiren?
Bilemiyorum.
Aslında korkmam lazım ama korkmuyorum.
İşte buradayım, yeniden. Taş sokaklarda yürüyorum, tıpkı hayalimdeki gibiler gri.
Güneşin sıcağından yanmış olduklarını adım gibi biliyorum, ah bir cesaret etsem ayakkabılarımı elime alsam, çıplak ayaklarımla bassam o gri taşlara aynı o günlerdeki gibi sekerek yürüsem.

Ama korkuyorum ya bu bir rüyaysa? Ya hemen uyanırsam.

Yürüyorum sağ ve sol yanımda boylu boyunca uzanan bahçeli evlerin kapılarındaki asmalara sarılı gül ve hanımelilerin baygın kokuları birbirine karışmış ayrımsamaya çalışıyorum.
Yolun iki yanını baştanbaşa saran ağaçların yaprakları arasından süzülen güneşin ışıkları taş sokaklara dökülüyor. İncecik bedenlerini rüzgâra kaptıran dallar gölge oyunları yapıyor. Ne tatlı bir melodisi var yaprakların hışırtısına eşlik eden kuşların cıvıltılarının. Yürüyorum, yolun sonundan sola döndüm, bir, iki ve işte üçüncü evin bahçesinin kapısındayım. Mavi boyalı demir kapının üzerindeki asmaya sarılmış kırmızı gül ağacının dalları yere kadar uzanmış. Neredeyse yerden boyunlarını uzatmış akşamsefalarıyla buluşacak. Kırmızı akşamsefalarının arasına ebruli akşamsefaları da karışmış. Bir adımda kapıyı açıp bahçeye girebilirim, üç adım sonra beni karşılayacak nar ağacının altında durup baharın kokusunu içime çekebilirim. Ama korkuyorum ya bu bir büyüyse ve ani bir hareketimle bu büyü bozulur ve ben gerçek hayatıma dönersem. Demir kapının açma koluna uzanan elim beynime itaat etmiyor tıpkı bedenimi bahçeye doğru götüren bacaklarım gibi. Beton zeminin üzerinde incitmekten korkarmış gibi hafif adımlarla yürüyorum. Betonun bittiği noktadan bahçeyi çepeçevre saran duvarlarla arasında bırakılmış toprak bölmedeki irili ufaklı çiçeklere takılıyor gözlerim çoğunluğu turuncu yapraklı adını bilmediğim çiçeklerin arasına karışmış yeşil yoncalar var. Bahçenin sonunda merdivenlerin başladığı noktadan biraz daha sola devam edilirse yan yana ekilmiş erik ve armut ağaçlarının altına geliniyor. Nefis tatlarını başka hiçbir yerde bulamadığım iki meyve ağacının hışırdayan yapraklarıyla göğe uzanan dalları ikinci kattaki balkonumuza sarkıyor. Kollarımı bu balkonun korkuluklarına dayayıp, başımı gökyüzüne çevirerek gözlerimi kapadığım bir anı anımsıyorum. Güneşin tenimi okşayan sıcağında, hafif esen bir rüzgâr ensemdeki saçlarımı dalgalandırırken, bu anı unutmamalıyım demiştim. Hayatım boyunca bu anı unutmamalıyım. Çünkü o kadar huzurlu o kadar mutluydum ki. Hala o evde oturduğumuza göre yedi ya da sekiz yaşında olmalıyım. Ama içimi dolduran huzurun o birkaç dakikaya sığan tatlı sarhoşluğunu unutmamaya karar verecek kadar büyükmüşüm. Gözlerim kapalı olduğu halde beklediğim o birkaç dakikayı, verdiğim bu kararı, o anı, o günü, o günün inanılmaz tasasızlığını hiçbir zaman unutmadım. Unutamadım. Uyanmaktan korktuğum bu rüyanın artık sonuna yaklaştığımı hissediyorum, bakışlarımı son bir kez daha etrafta gezdiriyorum. Gökyüzünün açık mavi sonsuzluğuna yayılan bulutların pamuksu beyazı, gün batımının kızıl hareler halinde yaprakların arasından dökülen ışıkları, dış kapının demir kolunun kapanırken çıkardığı “tık” sesi. Akşamsefalarının alev alev yanan yaprakları. Sokağı bir baştan bir başa saran gri taşların çıplak ayaklarımdaki sıcak teması. Neden hala bu kadar canlı içimde, neden hala unutmak bu kadar zor geçmişi, bir şehri özlemek, taşını bile özlemek.

Hala çözemiyorum.

Kelime Oyunları "Yeni Başlangıçlar"

2010-12-03T06:01:00.000-08:00

"Yeni başlangıçlar" derken kelimeler, bir kuşun kanat çırpışlarının hafifliğinde tınlıyor kulaklarımda.

Bir bahar havası etkisi yapıyor sözcükler, aylardan Aralık değil de ılık bir Mayıs sanki... Yeni bir şeylere başlamanın heyecanını özlediğimi hissettiren bir şeyler var, hayatın gidişatını esir alan rutine inat gizliden göz kırpıyor bir yerlerden yeni ümitler.

Yeni bir başlangıcın hayali bulaşıyor üzerime hatta taşıp bulanıyor öteye beriye. Sadece benim gördüğüm, benden başka kimsenin bilmediği köşelerde göz göze geliyoruz hayallerimle.

"Yeni başlangıçlar" önce umut veren fısıltılarını yollamışlar diye düşünüyorum ve hala hayal kuruyorum, sanki Aralık ayının soğuğunda değil bir Mayıs ayının ılık günlerindeyiz diye.

Öykü Atölyesi - Yeniden Merhaba

2010-11-29T07:54:00.000-08:00

Tüm Atöyle dostlarımıza buradan duyurulur, yazı çalışmalarımız katılımlarınızla tekrar başlayacaktır.

Kelime Oyunları, Fotoğrafın Dili, Öykü Tamamlama çalışmalarımıza ek olarak sizden gelen özgün yazı çalışmalarınızın da Atölyemizde yer alması bizi mutlu eder.

En kısa sürede bu sayfada buluşmak ümidiyle.

Öykü Atölyesi

Fotoğrafın Dili ( 21. Çalışma )

2010-01-18T08:49:00.000-08:00

ANILAR

Bir hayal kuruyorum şu an ve işte tam bu yoldayım, yürüyorum ağır ağır. Hayata dair en ufak bir tasamın bile olmadığı tuhaf bir zaman dilimindeyim. Ben benim ama o andan, o yoldaki varlığımdan başka hiç bir şeye aidiyetim yok. Yürümenin tek amacı sadece o anı yaşamak, temiz havayı derin bir nefesle ciğerlerime doldurup, oksijenin tüm hücrelerime kadar ulaşan tazeliğini duymak. Gökyüzünün mavisine dalıp, toprağı örten yeşilin her tonundan zevk almak. İzlemeye doyamadığım bir tablonun tam ortasındayım, yumuşak toprağa dokunuyorum, çiçek kokularıyla mest oluyorum, yeşilin her tonuna boyanmış doğayı izliyorum, inceden esen rüzgarın küçük yaprakları önüne katan uğultusunu dinliyorum ve ağzımda ekşimsi bir tat bırakan adını bilmediğim bir meyveden biraz daha arıyorum... Ama bulamıyorum tıpkı öylesi bir günün olası heyecanını hayalimin bölük pörçük karelerinde bulamadığım gibi.

İşin aslı ben bu hayali boşuna kurmuyorum, aslında geçmişten bir günü anımsatıyor bu fotoğraf aynen böyle uzayıp giden, sağı solu ıssız tarlalara, geniş bahçelere uzanan yolda yürdüğüm bir yaz gününü. Ardımda annem ve bir kaç kuzenim var. Nereye gidiyoruz niye gidiyoruz hiç hatırlamıyorum, benden başka kimseye ilginç gelmeyen, görmeye alışkın oldukları sıradanlaşmış manzara zaten onları da hiç alakadar etmiyor. Arkadan mırıl mırıl sesleri geliyor, bir şeyler konuşuyorlar ancak hiç merak etmiyorum konuyu. O an tüm varlığımla kendimi o güne ve o ana adamışım, sararmış sapları boy vermiş başakları, yemyeşil yoncaları, adını, cinsini ne olduğunu hiç bilmediğim irili ufaklı ağaçları ve elimde git gide irileşen çiçek buketimin güzelliğini düşünüyorum.

Eskiden bir alışkanlığım vardı, unutmak istemediğim bir günü yada bir anı "bunu unutmamalıyım" diye aklımın köşesine bir fotoğraf çerçevesi gibi asardım. O günde aklımdan bunu geçimiştim, dağları, taşları, toprağı, o yaz günün bunaltmayan sıcağını, ferahlatan rüzgarını, mor yapraklı çiçekleri, sarı başak tarlalarını, görenlerin bakıp güldüğü, bana göre şahane, onlara göre bildiğin ot olan kocaman çiçek buketimi, onlu yaşların henüz başlarında olmanın tasasızlığını ve o günün içimdeki tüm güzel duygularını galiba unutmamak üzere hafızamdaki hatıralar sandığıma sakladığım günden bu yana derin bir uykuya dalan anılarım bu fotoğrafla sanki uyandı, silkindi, düşündü, hüzünlendi ancak hayat devam ediyor. Şİmdi yeni hatıralar edinmek zamanı ;)

Fotoğrafın Dili ( 21. Çalışma ) - ÖYKÜ ATÖLYESİ

Hiç düşünmeden, öylesine, aklıma ne gelirse...

2010-01-07T13:37:00.000-08:00

.
A... Adalet, hiç şaşmaz bir terazide olsa dediğim.
B... Bereket, hiç eksilmesin diye dua ettiğim.
C... Cehalet, gördükçe üzüldüğüm, üzüldükçe tahammül edemediğim.
D... Derinlik, içinde kaybolmak istediğim.
E... Esaret, şimdilik ruh bedende.
F... Feraset, çok özendiğim.
G... Gazel, içinde kaybolunası bildiğim,
H... Hazan, mevsimlerin en güzeli.
I... Issızlık, özlediğim.
İ... İlgi, bir yerlerde yitirdiğim.
J... Jakaranda, eflatun yapraklı güzellik.
K... Karanlık, dinlendiğim.
L... Lalettayin, günlerim.
M... Mavi, hala dalıp gidebildiğim.
N... Nazenin, aradığım ama henüz bulamadığım.
O... O burada, yanımda.
Ö... Özlem, hep içimde, ısrarla geçmiş günlere.
R... Rüya, yorgun düşlerimde bir yanılsama.
S... Siyah, sessizliğin gizemi.
Ş... Şimdi, ziyan ettiğim.
T... Tarçın, kokusunu sevdiğim.
U... Uzak, ben benden diyebildiğim.
Ü... Üzülmek, vazgeçemediğim.
V... Vuslat, manasına erdiğim.
Y... Yaren, uzundur göremediğim.
Z... Zaman, har vurup harmanlara savurduğum.

Öykü Atölyesinden...

2010-01-04T13:05:00.000-08:00

EBRULİ HAYALLER

Ebru’nun koyu lacivert gözleri, gecenin kadifemsi siyahına gelişigüzel dağıtılmış gibi görünen yıldızların incecik pırıltılarına dalmıştı. Ilık yaz akşamlarının habercisi tatlı bir meltem usuldan esip saçlarının ince tellerini havalandırırken aslında hiç üşümemesine rağmen omuzlarının üzerindeki, gözlerinin laciverdini daha da açığa çıkaran gece mavisi elbisesiyle aynı renk ipek şala sarındı. Kendisini terasın tenha sessizliğine atar atmaz ilk işi saatlerdir ayaklarını demir mengeneler gibi sıkıştıran yüksek ökçeli, sivri uçlu ayakkabıları çıkarıp bir kenara atmak olmuştu. İşte şimdi nihayet, ait olduğuna inandığı yerde, kalabalıklardan uzak, sessizliğin ve huzur verici bir sükunetin hüküm sürdüğü, gecenin krallığına açılan kapıların eşiğindeki, bir yanıp bir sönen ışıklarıyla hep görünmeyen ama daha derinlerinde varolduğuna inandığı kendisini bir başka dünyaya davet eden yıldızların yakınındaydı. Hemen bir adım ardında kalan ve adına gerçek denildiği halde kendisine ısrarla hep sahte gelen dünyadan uzak, alabildiğine uzak. Sadece kendisiyle baş başaydı.

Saatlerdir gülümsemek ve her dakikasından zevk alıyormuş gibi görünmek için inanılmaz bir çaba sarf ettiği o tahammül edilmez gürültü ve dayanılmaz kalabalıktan ani bir kararla kaçıp sığındığı bu gözlerden uzak ancak geceye yakın köşede derin bir nefes alıp uzunca içine çekti. Sadece bir kaç dakikalıkta olsa gecenin sinirlerini yatıştıran yumuşak sessizliğini duyumsamaya çalıştı.
.........................

Devamı Öykü Atölyesi'nde...

Kelime Oyunları - 2010

2009-12-24T04:05:00.000-08:00

Sevgili 2009, seninle aramız orta şekerdi bildiğin gibi ne iyi ne kötü. İtiraf etmek ve yüzüne vurmak zorundayım ki gelecekte pek hatırlanmayacaksın. 1 Ocak tan beri hayatımda değişen ne oldu ki bana seni hatırlatacak ? Ah pardon duyamadım, evet duyulamayacak kadar fısıltıyla mırıldandığın gibi “Hiç bir şey!” Birbirinin aynı günler, aynı rutine bağlanmış iç çekişler, aman ne güzel, ne tatlı hatıralar.. Üzgünüm yada değilim bilemiyorum ama sana bir an evvel güle güle demekten kendimi alamıyorum… Yine de giderken hayatımın en unutulmaz yılı olmasan da bir yaş daha olgunlaştığım, kızımın bir yaş daha büyüdüğü ve hala sahip olduklarımızla mutlu olduğumuz bir yıl olduğun için minnettarım. Biraz daha içtenlikle “güle güle”.

Sevgili 2010, seninle aramız orta şeker bildiğin gibi, ne iyi ne kötü. Zira sana dair hiç bir beklentim yok, bana vaat ettiğin hiçbir şey olmadığı gibi. İtiraf etmek ve direk yüzüne söylemek zorundayım ki geriye doğru günleri sayıyor değilim. Hatta ayın kaçı olduğundan bile haberim yok, sana kaç gün kaldığını bile önemsemiyorum. Biliyorum pek sıcak bir karşılama değil ama ne yapalım, işin doğrusu da bu. Şimdi sen pek yakında gelip eski yılı tarihin tozlu sayfalarına kaldırıp, bir yıllık hükümdarlık koltuğuna kurulacaksın ya, lütfen biraz iyimser bir yıl ol. Neden bilmiyorum, hiçbir bilimsel dayanağı da yok ama sanki onlu yıllar daha iyi geçermiş gibi geliyor bana. Yada ben kendimi avutuyorum, yine de gelmek üzere yola çıkmışken sana diyeceğim, biraz yanında umut, heyecan, sevgi ve mutluluk tozları getir, üzerimize serp hepimiz payımıza düşeni alalım biraz umutlanalım… çok uzadı sana şimdiden içten bir hoş geldin.

Sevgili 2011, seninle aramız… yok yaa ;)

Neden ?

2009-12-03T07:49:00.000-08:00

.
Hayat bazen yalnız adım yürümektir.
Bazen el ele, bazen koşarak, bazen yalpalayarak.
Bazen bir güneşin batışında anlamlar bulmaktır,
ya da bunu hiç tanımadığınız bir yüzde aramak.
Hayat bazen acıtan bir yara,
bazen ağlatan bir şarkı,
gülümseten bir öpücük,
sessiz bir veda,
hayat bazen yaşanası bir an,
bazen sadece dinlemek,
bazen sadece özlemek,
bazen sadece ölmek,
unutmak,
ve
bazen
hayat
sadece
nefes almak kadar
gerekli
olan ruha,
kaçınılmayan,
o bir türlü anlatılmayandır.

İşte bu hikaye nefes kadar gerekli olan, o anlatılamayanın öyküsüdür...

---------------------

Bu satırları neden yazdım, ne zaman yazdım, anlatılmayan o öyküyü niye yazmadım hiç bir fikrim yok tek bildiğim bu kadarını yazmışım.

Son günlerde...

2009-11-18T15:43:00.001-08:00

.
İnsanın bir blogunun olması ama ona yazacak bir şeylerinin olmaması gerçekten kötü... Günlerdir okuyorum, okuyorum, okuyorum ama yazamıyorum.

Kendimi sık sık bir boşlukta amaçsızca sallanır gibi düşünüyorum, günün her hangi bir anında, pat diye öylesine aklıma geliyor. Havada, olmayan iplerle asılı kalmışım ve sağa sola umarsızca sallanıyorum... her halde bunlarda olsa olsa bu ruh halimin yazıya dönüşmüş hali, şimdilik ben hala yerden biraz yukarda sallanmalardayım (bu da nasıl bir tanımsa)...

İŞ HAYATIN DA HAYALLERİN GÜCÜ - FİNAL

2009-10-14T08:55:00.000-07:00

(Öyküye isim verme konusunda yardımını esirgemeyen Aslan bey'e teşekkürlerle)

I ve II Bölüm
III. Bölüm

Benan bir an duyduklarını doğru anlayıp anlamadığını düşündü. Karşısındaki adam gerçekten de kendisine “yeğeni olduğunu mu söylüyordu” Mithat beyin yüzüne bakarken aklından geçen bu soru ifadesi yüzüne o kadar yansımış olmalıydı ki Mithat bey bir kez daha sözlerini onaylama ihtiyacı hissetmiş gibi.

“Evet Benan, sen kardeşimin kızısın” dedi.

“Peki ama size bunu düşündürten nedir?” diyebildi Benan şaşkınlıkla. “Yani anlattığınız hikayeyle uyuşmayan o kadar çok şey var ki hayatımda. İnanın biri sizi benimle ilgili oldukça yanıltmış”

“Pekala o halde en baştan başlayalım. Sen sor bende cevaplayayım Benan”

Benan başını iki yana sallayıp hafifçe gülümserken. “Babam tanıdığım en sağlıklı insandır. Hayatı boyunca doktora gittiğini görmedim. Babaannemin adı Zeynep değil Nazan’dı ve kendisi doğma büyüme buralıdır. Ayrıca hikayenizin aksine benim bir ağabeyim ve bir de ablam var. Çok küçükken babamın tedavi için yurtdışına çıkıldığına dair tek bir söz bile duymadım ben. Bu öyle kolay kolay saklanacak bir şey değildir taktir edersiniz.”

Benan son sözleri söylerken Mithat beye meydan okuyor gibiydi.

“Baban, annenin mükemmel bakımı sayesinde bu gün sağlıklı bir hayat sürüyor doğru, buna itirazım yok. Annen, babanı eski çevresinden ve alışkanlıklarından uzak tutmak adına her şeye yeniden başladıkları yeni bir çevre edindi ve geçmişi adeta silercesine kendilerinden uzaklaştırdı. Ablan ve ağabeyinden bahsetmemem onların olmadıkları anlamına gelmiyor tabi ki varlardı. Ama bizim beraber olduğumuz süre içerisinde annen onları kendi ailesinin yanına bırakmıştı. Ayrıca babaannen olarak tanıdığın Nazan hanım, babanın üvey annesidir. Eğer babanın nüfus cüzdanındaki anne adı hanesine bakarsan orada anne adının Semahat olarak geçtiğini göreceksin ki bu da bizim annemizin nüfusa kayıtlı olduğu ama günlük hayatta kullanmadığı adıdır.”

Benan orta okula geçtiği yıl kaybettikleri ve babaannesi olarak tanıdığı o iyi kalpli müşfik sessiz sakin kadının gerçek adının Semahat olduğunu zannettiğini anımsadı.

“Peki ama neden siz bu kadar zaman ortaya çıkmadınız? Ya da şöyle mi sormalıyım neden şimdi birden bire diye ortaya çıktınız ? Anlamıyorum, bana bunları anlatmanızın ne gibi bir sebebi var?”

“Benan sana tüm bunları merak ettiğin açıklamalarıyla evime geldiğin akşam anlatacaktım. Ancak bazı yanlış anlaşılmalar sonucu hiçbir şey istediğim gibi gelişmedi. Şimdi bana bir şans daha vermeni istiyorum. Görmen gereken bazı şeyler var ancak o zaman sana kendimi doğru olarak ifade ettiğime inanacağım. Bir kez daha evime gelebilir misin?”

Onu bu garip hikayeni sonuna götürecek her şeye sonuna kadar vardı elbette ama öncesinde yapması gereken çok önemli bir işi vardı Benan’ın. Kendisini evine götüren taksiye bindiğinde kafasını allak bullak eden yüzlerce düşüncenin arasında belli belirsiz bir hatıranın sisler arasından sıyrılıp belirginleşmeye başladığını fark ediyordu. Bir oyuncağı vardı çok küçükken, hayal meyal hatırladığı, hatta ileriki yaşlarında hep kafasında kurduğu bir hayalden ibaret olduğu iddia edilen bir oyuncak evi vardı. Neredeyse boyuna yaklaşan çatısı kıpkırmızı kiremit rengiydi, her iki tarafında çatı boyunca yükselen kuleleri vardı. O kadar güzel o kadar ihtişamlı ve alışılmadık bir oyuncaktı ki Benan’da yıllar sonra onun sadece hayal gücünün bir eseri olduğunu kabul etmek zorunda kalmıştı. Ama işte şu an, şu dakikalarda o evin bir hayal ürünü olmadığına yüzde yüz emindi.

Evine ulaşır ulaşmaz ilk işi annesini aramak oldu. Son beş yıldır Silivri yakınlarında denize yakın doğayla iç içe yaşamak arzularıyla yaptırdıkları evlerinde yaşıyorlardı. Annesi bir amcası olduğunu söyleyen biriyle tanıştığını duyduğuna pek şaşırmadı. Benan’ın yaşadıklarını sanki bu uzun zamandır beklediği bir habermiş gibi sessiz bir sükunetle önce dinledi ve sonra.

“Tek söyleyebileceğim, Mithat beye güvenebilirisin kızım. Sana zarar verecek biri değildir. Baban bir karar verdi onu hayatından çıkarmayı tercih etti. Ama sen onu tanımayı seçersen sana kızgınlık duymayacaktır. Ayrıca senin onun hayatında özel bir yerin olduğunu tahmin edebiliyorum. onunla uzun bir zaman geçirdin ve sana çok bağlanmıştı” annesi bir süre durakladıktan sonra

“Onu kıracak ve üzecek bir şey yapmamaya çalış o gerçekten iyi biriydi” diye ekledi.

Benan annesiyle yaptığı uzun konuşmanın sonunda tam telefonu kapatmak üzereydi ki aklına gelen son soruyu soramadan edemedi.

“O oyuncak evi bana o almıştı değil mi?”
“Evet canım. Baban istemediği için onu malesef...”
“Anne neden ? Neden hep sustunuz, hep yok varsayıldı tüm yaşananlar. Anlatmadan nasıl durabildin bu kadar sene?”
“Amcan böyle olmasını istedi Benan. Yok varsayılmak onun tercihiydi”

Benan sonraki birkaç gün boyunca hep hayatıyla ilgili öğrendiği bu yeni bilgileri hazmetmeye çalıştı. Kendisini yaptığı işe tam olarak veremiyordu. Dönüp dolaşıp düşünceler hep aynı çıkmazda düğümleniyordu. Nihayet kararlaştırılan gün Benan, kendisini kapısının önünden alan yeni bir arabayla, amcasının görkemli evine gitti.

Amcası onu gördüğüne memnun bir ifade ile karşıladı. Birlikte oturup biraz sohbet ettiler. Mithat bey çaylarını bitirdiklerinde onu yerinden kaldırıp evin giriş salonunun alt katına inen merdivenlerin bitimindeki küçük bir koridorun sonunda kurulu küçük bir sinema salonunu andıran odasına götürdü.

Benan en öndeki koyu kırmızı deri koltuklardan birine oturdu. Tam karşısındaki beyaz perdede bir hareketlilik oldu belli belirsiz bazı görüntüler belirdi, kayboldu ekranda. Sonra salonu küçük bir kız çocuğunun neşeli kahkahaları doldurdu. Beyaz perdede beliren yemyeşil çimenler üzerinde kat kat beyaz elbisesinin etekleri uçuşarak koşan kız çocuğuna hayretle baktı Benan. O yaşarda çekilmiş resimleriyle bire bir uyuşan aynı tombul beyaz çehresi, şakalarından omuzlarına dökülen bukle bukle saçlarıyla, boyu kadar oyuncak evin etrafında dolanıp kameraya gülümseyen görüntülerdeki kız kendisiydi.

Küçük kız çocuğu o kadar neşeliydi ki. Sanki dünyada olmaktan en mutlu olduğu yerdeydi. Çocuksu kahkahaları salonun yüksek sesli amfisinde çınlarken bakışları ekranda beliren diğer bir yüze takıldı. Kameranın kendisine çevrildiği o birkaç saniyelik süre içerisinde inanılmaz bir sevgi ve şefkatle küçük kızı izleyen Mithat beyin duruşundaki ve bakışlarındaki sevgiyi sıcaklığı görmemek imkansızdı. Benan küçük kızın yani kendisinin yüzüne yaklaşan kameraya söylediklerine inanamıyordu. Eksik yarım yamalak kelimelerle kendisine sorulan sorulara cevap veren o küçük kız her seferinde bakışlarını amcasına çeviriyor ve ona bir öpücük yolluyordu.

- Benan söyle bakalım sen en çok kimi seviyorsun?
- Seni seviyooommmm!
- Sen amcanın nesisin?
- Peensesiiii!
- Benan amcasından ne istiyormuş?
- Şatoooo !

Benan arkasını döndüğünde kendisinden iki sıra arkada oturan Mithat beyle göz göze geldi. İkisinin de gözleri dolu doluydu. Benan artık neden hayatı boyunca hep bir hayal evi olduğunu biliyordu. Bu hayal evinin içinde hep kendisini şefkatle saran bir kucak vardı ve…

- Benan hanım, sayfa baskıya gidecek sizi bekliyoruz diyen bir ses aniden Benan’ı daldığı bilgisayar ekranından ayırdı. Hızlı hareketlerle klavyenin üzerinde gidip gelen parmakları da aniden durmuştu.

Hemen yanı başında bekleyen gencin kendisinden köşe yazısını beklediğini anladığında. “Ah evet ya, yazı” dedi. “Hayalin karşı konulamaz gücü” başlıklı yazısı çoktan hazırdı. O sadece hala bir elinde tuttuğu DTY A.Ş.’nin gösterişli davetiyesine bakarken kendiliğinden gelip aklının bir köşesini işgal eden hayali bir öykünün son satırlarını yazmaya çalışıyordu.

Ancak derin bir nefes alıp arkasına yaslandığında hemen yanı başındaki masada tüm dikkatini işin vermiş çalışan masa komşusu ekonomi editörü Serhat’a baktı. Aynı anda acelesi varmış gibi hızlı adımlarla önünden geçen Yazı İşleri Müdür Mithat beyle göz göze geldi, selamlaştılar. İyi bir yazar isim sıkıntısı çekmezdi şüphesiz ama Benan kahramanlarına gözüne ilk çarpan kişinin adını vermekten keyif alırdı.

İlk başlarda bahsettiğimiz gibi yazarımız biraz farklıdır. Onu elindeki sıradan bir davetiyeye bakarken görürseniz eğer onun o günkü köşe yazısının konusundan yola çıkıp “hayal gücümü ne kadar zorlayabilirim” tarzı bir çalışmanın içine girip baş kahramanının kendisi olduğu bir öykü yazarken yakalayabilirsiniz.